Lieve allemaal,

Het is alweer een maand geleden sinds ik jullie voor het laatst via deze weg op de hoogte heb gebracht van al mijn belevenissen in Australië. En er zijn wat dingen beleefd! Ga er maar even goed voor zitten, want het is, ondanks mijn pogingen om kort en beknopt te blijven, toch een beetje een lang verhaal geworden. Maar gezien de reacties dat het tijd werd voor een nieuw verhaal, hebben jullie hoop ik geen bezwaar ;) Zoals ik eerder verteld heb, brengt Pasen ook hier een vakantie met zich mee (jazeker, zelfs aan de universiteiten), dus toog een groep van 7 dames richting... Nieuw-Zeeland!

De week voor de vakantie was voor iedereen bizar hectisch, omdat er door iedereen papers en opdrachten ingeleverd moesten worden, was moest worden gedaan, backpacks geregeld, ferrytickets gekocht en auto's gehuurd. Om het allemaal gemakkelijker te maken bleek zo'n beetje alles (behalve Subway en 7/11) gesloten te zijn voor Goede Vrijdag. Zaterdagnacht om 00.30 uur druppelde toch de laatste reizigster, bepakt en bezakt en klaar voor vertrek, binnen bij Fleur, waar we ons verzamelden. Sommigen deden nog even een tukje voordat de maxitaxi ons om 2.15 uur op kwam halen. Natuurlijk hadden wij de nacht uitgekozen waarin de klok een uur wordt teruggedraaid, dus voor ons was het eigenlijk 3.15 uur en leek het wachten echt een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk was hij daar! 20 minuutjes later stonden we met bagage en al op Melbourne Tullamarine Airport. Inchecken en de vlucht verliepen netjes volgens schema en op zondagochtend 4 april om 11.40 uur lokale tijd landden wij op Auckland Airport. Blij en opgetogen stapten we uit het vliegtuig, om recht in de armen te lopen van... de Kiwi-douane. Enkele uren later en Fleur een paar honderd dollar lichter (boete voor poging tot importeren van pruimen) stonden we eindelijk buiten en konden we op zoek naar onze huurauto's. We hadden de twee kleinste en goedkoopste autootjes gereserveerd die ze hadden, maar dat bleken prima wagentjes te zijn met meer dan genoeg been- en bagageruimte. Dat maakte een hoop goed! Ik zat in de auto met Taliet en Lisette; in de andere auto zaten Fleur, Iris (de zus van Fleur), Tanya en Sara. We besloten apart naar de eerstvolgende bestemming te rijden, zodat we ons eigen tempo aan konden houden. Hmm... Niet wetend waar we precies waren en een kaart waar alleen de hoofdwegen op stonden gaf me een ietwat naar voorgevoel dat dit wel eens een klein probleem zou kunnen worden...

Ik was de eerste die mocht uitproberen hoe het leven er aan de linkerkant van de weg uitzag, dus na een voorzichtig rondje op de parkeerplaats, waar ook gelijk de automaat geoefend werd, draaide ik voorzichtig de openbare weg op. En het ging goed! Gelukkig was er wel weinig verkeer op de weg, want mijn perceptie van de afmetingen van de auto was nog niet helemaal aangepast (lees: Lisette zat naast me en zag in het begin de stoep wel eens heel snel dichterbij komen). Om een lang verhaal kort te maken: we zijn elkaar kwijtgeraakt. Al snel kwamen we erachter dat onze Australische telefoons niet allemaal werkten in NZ, bereik beperkt was in de bergen en beltegoed als sneeuw voor de zon verdween na een paar minuten bellen en enkele sms'jes. Na verschillende pogingen om de andere dames te bereiken, besloten we dat we het beste gewoon door konden rijden naar Wellington, waar we de volgende ochtend om 12.00 uur bij de ferryterminal verwacht werden.

De nachten in Nieuw-Zeeland zijn donkerder dan donker, dus toen de avond eenmaal gevallen was, werden de kilometers steeds langzamer weggereden. Het onvermijdelijke gebeurde en we misten een afslag, waardoor we een uur omreden. Niet lang daarna besloten we de auto in een woonwijk in een wat groter bergdorp te parkeren en een paar uurtjes te gaan slapen. Om 2.00 uur ging de wekker alweer en vervolgden we onze weg. Bij zonsopgang waren we al in Wanganui en om 8.45 uur werd onze scheurmachine bij de ferryterminal geparkeerd. Ruimschoots gehaald dus! Maar nog geen spoor van de andere dames... Niet veel later kregen we een smsje van Iris: 'Where are you? We need to talk to you!' Dat klonk ons toch wat alarmerend in de oren en in ruil voor een spetterend optreden waarbij Sinterklaas Kapoentje ten gehore werd gebracht, mochten we de telefoon van de aardige meneer bij de incheckbalie van de terminal gebruiken. Ze bleken op zo'n anderhalf uur van Wellington af te zijn en ze verwachten de ferry te halen. Goed nieuws dus! Wij hebben de tussentijd gebruikt om een heel klein stukje van de haven van Wellington te zien en toen we terug het terrein op kwamen wandelen, stapten vier bekende figuren uit een klein zilveren autootje. Joepie!

Op de ferry hebben we bijgepraat, bijgeslapen en onze route van die avond uitgestippeld. Het originele plan was om die avond Christchurch te bereiken, wat in theorie zo'n 5 uur rijden is vanaf Picton, maar gezien onze ervaring met Nieuw-Zeelandse afstanden van de afgelopen twee dagen, besloten we tot Kaikoura te gaan. Zo gezegd, zo gedaan, en na een heerlijk pizzamaal en een lekker chocolaatje (@Steef: Cadbury, what else? :p) was het tijd om de rest van de route uit te stippelen. Dat bleek minder makkelijk dan gedacht, want er zijn zo ontzettend veel geweldige dingen te doen in Nieuw-Zeeland, dat al heel snel bleek dat 9 dagen toch echt veel en veel te kort was om alles te zien en doen. Grootste punt van discussie was de afstanden die we af zouden moeten leggen en dus de uren in de auto. We kwamen er die avond niet uit en na de volgende ochtend (dinsdag) nog wat verder gepraat te hebben, werd uiteindelijk de knoop doorgehakt: Fleur, Iris, Tanya en Sara gingen richting de westkust om de Fox Gletsjer te beklimmen en Lisette, Taliet en ik gingen naar Hanmer Springs om te mountainbiken en te chillen in de Hot Springs. Door niet naar de gletsjer te gaan, hadden wij een volle dag langer op het Noordereiland, waardoor Taliet kon skydiven in Rotorua en ik familie op kon zoeken in Hamilton, die ik al heel lang niet had gezien. Op donderdagavond zouden we elkaar weer ontmoeten in Abel Tasman National Park, in het noorden van het Zuidereiland.

Na een paar stevige knuffels namen we afscheid en vertrokken we ieder in onze eigen richting. Eerste stop voor ons waren de zeehonden in Kaikoura. Wat zijn die superschattig! Ze lagen gewoon op de rotsen en op het gras te tukken, zo dichtbij dat we ze aan konden raken! Hebben we niet gedaan, want er stond een groot bord dat we ze met rust moesten laten, maar ik had er had er best eentje met ons mee naar huis gemogen! Na een lekker boterhammetje met pindakaas was het op naar Hanmer Springs! Een prachtige route door de bergen bracht ons naar een kleine lodge waar we genoten hebben van een kop thee bij een knapperend haardvuur. Later die middag bereikten we Hanmer Springs en zijn we lekker de Hanmer Hot Springs ingedoken. Eigenlijk wilden we gaan mountainbiken, maar het weer was slecht en we hadden nog maar kort de tijd. Deze springs zijn door mensen gemaakt, maar het hete water wordt diep uit de grond gehaald en zit vol natuurlijke mineralen. Heerlijk ontspannen begaven we ons naar ons eigen berghutje en na een geslaagd zelf gekookt maal en heel veel kopjes thee met chocoladekoekjes vielen we moe maar voldaan in slaap.

Woensdagavond hebben we keihard de wekker uitgeslagen en zijn we stiekem iets langer blijven liggen dan gepland, maar dat hadden we wel verdiend, dachten we zo. Later die ochtend zijn we gaan mountainbiken. Dat was een avontuur op zich! De route was heel makkelijk volgens de mevrouw bij de fietsenverhuur, we hoefden alleen maar de tweede afslag links van het DOC-gebouw te nemen en dan wees de weg zich vanzelf. Weten wij veel wat een DOC-gebouw is als er geen bord bij staat?! Daar zijn we dus zo'n drie keer langs gefietst op zoek naar de juiste afslag, maar die eenmaal gevonden, hebben we ons uitgeleefd op kleine modderpaadjes tussen metershoge bomen en konden we even herinneringen ophalen aan onze alom gemiste trouwe tweewielers in Nederland. Onderweg zijn we nog even gestopt om een lekker appelflapje op te smikkelen van het lokale bakkertje en te genieten van het uitzicht op de bergen. Want oh, wat een uitzichten weer!

De volgende bestemming was Abel Tasman National Park, wat, zoals gezegd, in het noorden van het Zuidereiland ligt. De route er naartoe gaat door bergen en landschappen die niet erg dichtbevolkt zijn (lees: om de 10 km een boerderij en verder niets dan koeien, schapen en weiland/berg). Wij naïeve kuikentjes hadden toch niet het idee dat dat een reden zou zijn om niet regelmatig een tankstation te plaatsen. U voelt de bui misschien al hangen: Lisette, Esther en Taliet kwamen zonder benzine stil te staan... midden in de bergen. Juist ja. Gelukkig gingen we bergafwaarts en met behulp van een stel zeer vriendelijke voorbijgangers, een aardige mevrouw bij het tankstation (slechts 15 km verderop, we waren er bijna!) en een behulpzame redder in nood in de vorm van een bestuurder van een grote rode schrootmetaalvrachtwagen konden we alweer snel op weg. Ze zullen allemaal wel even gegniffeld hebben bij de aanblik van drie blond(achtig)e buitenlandse meisjes in een huurautootje met lege tank, maar ach, wij hadden ons lesje in ieder geval geleerd!

Halverwege de avond bereikten we Kaiteriteri, wat een paar kilometer buiten Abel Tasman ligt en parkeerden we onze Suzie Q (zoals wij haar liefkozend gedoopt hadden, je moet toch iets kunnen roepen als zo'n ding luid ronkend een berg opkruipt) voor . We kwamen aan in het donker, maar de volgende ochtend konden we genieten van het uitzicht op een prachtige staalblauwe zee met bijpassende strakblauwe lucht en een vrolijk schijnend zonnetje. Een mooie dag om te gaan kajakken dus! Om 11 uur werden we verwacht bij de kajakverhuur en kregen we eerst een uitgebreide veiligheidsbriefing en gebruiksaanwijzing voor de bootjes van een jongeman die verdacht veel weg had van een van mijn medereizigsters (check de foto's!). Eindelijk op het water konden we genieten van een fantastische dag op één van de mooiste plekken die ik ooit heb mogen zien. De kustlijn was werkelijk fantastisch, met gouden stranden, machtige groene bergen en zonovergoten water. Zo mooi dat we gewoon eventjes stil hebben liggen dobberen om er naar te kijken. We hebben ook opnieuw een kolonie zeehonden gezien, met baby's deze keer! Dolfijnen zijn helaas niet gespot, ook al hebben we heel mooi voor ze gezongen om ze te lokken. Getipt door onze stoere begeleider dat de lokale bar die avond de place to be was, besloten we om die avond nog even een drankje te gaan doen. Toen we het kampterrein afreden werd er naar ons getoeterd door een klein zilveren autootje waar uitbundig roepend uit gezwaaid werd door... Iris, Fleur, Sara en Tanya! Toevallig hadden zij bedden geboekt in de slaapzaal op hetzelfde beach camp als waar wij een cabin hadden. Samen zijn we naar de bar geweest, die tegen de verwachting in best groot en mooi was, en hebben we zelfs nog een dansje gewaagd. Daar had ik toch wel even het besef hoe bizar het was dat ik ergens in the middle of nowhere in Nieuw-Zeeland in een bar stond te hupsen op de muziek van een man met een gitaar (en heel vreemd haar, nu ik erover nadenk) met mensen om me heen die ik hoogstens 2 maanden kende, maar met wie ik het toch ontzettend naar mijn zin had!

Vrijdag ging in alle vroegte de wekker voor onze hike. Na in recordtempo de auto te hebben ingepakt (wat nog best een taak was, gezien onze gave om iedere verblijfplaats binnen 5 minuten na aankomst om te toveren tot een waar slagveld), zijn we met de watertaxi naar Anchorage Bay gebracht. Daar kwamen we er tot onze schrik achter dat de wandeling volgens de borden 4 uur zou duren in plaats van onze geplande 3. Oeps! We hebben er de pas ingezet, maar al snel bleek dat de tijden op de borden wel zeer ruim genomen waren en dat we toch nog netjes op schema zaten voor die dag. We moesten namelijk die middag om 18.00 uur weer bij de ferry in Picton zijn om terug te varen naar het Noordereiland. Wederom waren de uitzichten prachtig en wist ik af en toe niet waar ik kijken moest om maar zoveel mogelijk in me op te nemen. Wàt een fantastisch stukje aarde is dit park...

De rit naar Picton en de ferrytocht verliepen voorspoedig (ditmaal hadden we Suzie volgetankt voor vertrek) en vanaf de boot konden we zo in onze bedjes in het hostel aan de overkant van de straat rollen. Vertrek uit Wellington stond zaterdagochtend om 7.30 uur gepland en dus vertrokken we na een korte nacht al vroeg weer richting het noorden van het Noordereiland, richting de Waitomo Caves en de familie in Hamilton! De grotten in Waitomo zitten vol met een bepaald soort wormen (stiekem maden, zoals ons glimlachend verteld werd toen we er al zo'n 2 uur rondliepen), die om prooi aan te trekken een blauw glow-in-the-dark spul uitscheidden wat er in het donker uitziet als een sterrenhemel als er veel van op het plafond van een grot zitten. Wij besloten de avontuurlijke route te nemen en zijn al abseilend en rotsklimmend, uitgedost in een heus wetsuit, klimgerei, grote witte helm met schijnwerper en grote witte laarzen, door de grotten getrokken. Na een heerlijk maal in het in de buurt gelegen plaatsje Otarahanga, vertrokken we die avond richting Hamilton! Daar werden we laat die avond hartelijk verwelkomd door mijn oom Peter en doken we snel onze klaarliggende bedjes in.

De volgende dag kregen we een heerlijk zondags ontbijt voorgeschoteld, wat een verwennerij was na alle boterhammetjes met pindakaas van de week ervoor! Snel daarna waren we onderweg naar Rotorua, waar Taliet ging skydiven en Lisette en ik zouden gaan white water raften. Een avontuurlijke dag dus! En het raften was vet! We werden met een busje naar de rivier Wairoa gebracht, waar we ons opnieuw in een wetsuit mochten hijsen, deze keer inclusief booties, splashjackets, helmen, lifejackets en een prachtige geel met rode peddel. We zaten met z'n zevenen in een raft; zes deelnemers en een guide. Eenmaal op de rivier kregen we een korte uitleg over de commando's en wat we moesten doen in het geval we om zouden slaan (jazeker, dat was zeer geruststellend). En toen... op naar de eerste waterval! Deze rivier is een 5^e graads-rivier, wat de hoogste moeilijkheidsgraad is voor rafting. Lisette en ik gingen voor de eerste keer.. Oeps :p De Wairoa wordt maar 26 keer per jaar opengesteld voor kajakkers en rafters, de rest van het jaar zijn de sluizen dicht en liggen de rotsen droog. Het was dus lekker druk op het water en we hadden genoeg publiek om te zien hoe ons bootje achterstevoren en al stuiterend van de watervallen afdook. Maar alles ging goed en we zijn niet omgeslagen!

De volgende ochtend moesten we helaas alweer afscheid nemen van mijn familie en reden we richting Auckland om een stukje van het Noordereiland te zien waar we veel goede dingen over hadden gehoord. We hebben een relaxed dagje gehad en een paar prachtige stranden gezien. Na een lekkere lunch bij een klein cafeetje in Titirangi, een bergdorpje vlakbij Auckland, konden we de auto om 16.00 uur weer heelhuids afleveren bij het verhuurbedrijf. De dag was een fijne afsluiter van 9 dagen in prachtig Nieuw-Zeeland!

's Middags stonden we netjes op tijd op het vliegveld en even later waren we ook weer herenigd met onze andere vier reisbuddies. Na het inchecken hebben we uitgebreid rondgeneusd in de duty free, goddelijke Nieuw-Zeelandse chocola ingeslagen en plaatsgenomen in de wachtruimte. Vervolgens verscheen op het grote scherm het blijde bericht dat we een uur vertraging hadden. Jeej, more duty free shopping! Uiteindelijk vertrokken we 2 uur en 10 minuten na de originele vertrektijd weer richting Melbourne. In ons hippe vliegtuig hadden we allemaal ons eigen touchscreen tv'tje met allemaal nieuwe films en heb ik (heel toepasselijk, I know) Up in the air gekeken. Deze keer verliep de gang door de douane soepeltjes en konden we allemaal snel weer naar ons eigen bedje. Om 3.00 uur ben ik in slaap gestort en de volgende ochtend begon het echte leven weer...

Dat was mijn Paasvakantie! Sindsdien ben ik weer druk met studeren, heb ik tickets geboekt voor mijn volgende tripje (naar Sydney, whoehoe!), ben ik naar het comedyfestival geweest en afgelopen weekend hebben Taliet en ik de toerist uitgehangen in Sovereign Hill. Volgend weekend ga ik met MEX, de internationale studentenvereniging, op surfkamp op Phillip Island en ga ik eindelijk koala's en pinguïns zien, joepie!

Vergeet niet de foto's te checken! Een nieuw verslag volgt snel :)

Cheers!

Esther