It's a one year anniversary!

Dear all,

Vandaag is het precieséén jaar geleden dat ik wakker werd in een hostelbedje aan Flinders Street in Melbourne en even niet meer wist waar ik was. Om vervolgens met een grote sprong uit bed te springen en voor het eerst de stad ging verkennen! Niet te geloven dat het alweer een heel jaar geleden is! Mijn tijd in Australië en daarna zijn echt voorbij gevlogen en ik heb er ontzettend van genoten. Ik heb gezien hoe ontzettend mooi de wereld is en mensen leren kennen die ik hopelijk de rest van mijn leven tot mijn vrienden mag rekenen. En, natuurlijk, ook heel wat over mezelf geleerd (want zo gaat dat nu eenmaal als je alleen zo ver van huis bent :p). Oh, en gestudeerd. Ik zou het bijna vergeten, haha...

Op 28 juni ben ik in Nederland met open armen ontvangen door alle lieve mensen die ikvijf maanden eerder achtergelaten had in de sneeuw. Het was echt heel fijn om zo warm weer binnengehaald te worden :) Daarna dacht ik gewoon terug te kunnen rollen in m'n oude leventje, maar het heeft me toch veel tijd gekost om me weer helemaal thuis te voelen en m'n draai in het Hollandse terug te vinden. Ohh, ik miste de vriendelijkheid van de mensen en al het heerlijks van mijn eigen bakkertje zo... Maar Nederland is thuis en ik kan mezelf er niet vaak genoeg aan herinneren hoeveel geluk ik heb met alle lieve mensen die ik hier om me heen heb en de leuke dingen waar ik mee bezig ben.

Tot slot wil ik iedereen die al die tijd aan me gedacht heeft, me geskyped, gebeld en geschreven heeft en lieve berichtjes heeft achtergelaten op deze blog (ook al heb ik niet iedereen persoonlijk iets teruggestuurd, ik heb alles gelezen!) ontzettend bedanken. Wetende dat ik thuis niet vergeten werd was toch wel heel fijn! De tijd in Melbourne en Australië zal ik nooit meer vergeten en ik ben er ontzettend gelukkig geweest, dus dank aan iedereen die hieraan bijgedragen heeft :)

Een laatste groet!

Liefs,
Esther

PS Jullie hebben nog een paar foto's van mijn laatste reis tegoed, die kunnen jullie binnen no time ook hier verwachten.

PPS Mocht iemand de volledige fotoserie willen bewonderen, dat mag natuurlijk altijd!

PPPS Ondertussen ben ik toe aan een nieuw avontuur, dus wie nog tips heeft: jullie weten me te vinden! :D

Penguins, koalas & heaps of kangaroos!

Hello loves,

Wat vliegt de tijd! Ik heb nog maar een paar weken te gaan in Melbourne en ben mijn laatste tripjes en dagjes weg aan het plannen. Voelt heel gek... Voor mijn gevoel ben ik pas net uit het vliegtuig gestapt, klaar om een nieuw land te ontdekken, maar dat is alweer 4 maanden geleden! De komende weken staan in het teken van de laatste essays en opdrachten die ingeleverd moeten worden, tentamens en een reis naar de prachtige Whitsundays. De Whitsundays is een eilandengroep een stuk noordelijker aan de oostkust, waar de stranden wit zijn en de zee blauw glinstert. Heel veel zin in dus!

De afgelopen drie weken heb ik ook niet stilgezeten worden, want naast studeren ben ik wezen surfen op Phillip Island en ben ik met Sara een weekend naar Sydney geweest. Het surfweekend werd georganiseerd door MEX, de internationale studentenvereniging, en duurde twee dagen. Toevallig was het op hetzelfde strand als waar ik eerder een dag gesurft heb met de Monash Boardriders in april. Nu dus met overnachting! We zaten in een beach camp buiten het dorpje, dus we konden lekker ons gang gaan en hoefden geen rekening te houden met de buren. Op zaterdag ging de busreis heen en konden we na een stevige lunch direct op onze surfplanken springen. Het was me al eerder duidelijk dat ik geen natuurtalent ben, maar met frisse moed ging ik opnieuw de (gruwelijk hoge) golven tegemoet. En heb opnieuw meesterlijk gefaald... Ik had het toch ontzettend naar mijn zin in het water, want we hadden leuke leraren en voor Taliet was het de eerste keer dat ze ging surfen en bij haar ging het wel goed! Na het surfen was er geen tijd voor een douche, maar konden we gelijk in de bus stappen op weg naar de Little Penguin Parade. Iedere avond als het donker valt komen op een bepaald strand een heel volk aan kleine pinguïns uit de zee wandelen om op het vasteland te paren en te overnachten. En inderdaad, om 18.02 uur zaten we klaar met onze warme chocomelk en zagen we het eerste beestje aanspoelen en richting struiken rennen. Superschattig! Het is wel een beetje een toeristenattractie, want er zijn enorme tribunes aan het strand gebouwd en er is een groot bezoekerscentrum, maar aan de aantallen bezoekers te zien is dat ook wel nodig om ervoor te zorgen dat dit fenomeen niet door toeristen vernield wordt. Achter de tribunes zijn loopbruggen over de struiken gebouwd, waar je overal de pinguïns ziet zitten en ze achter elkaar over kleine paadjes ziet rennen. Sommige paadjes lopen zelfs direct langs het looppad voor de bezoekers en kun je ze letterlijk aanraken. Echt heel lief! Die avond was er in het kamphuis een feestje en de volgende ochtend konden we alweer vroeg op voor onze tweede surfles. Opnieuw geen succes, want had aardig spierpijn in de armen van de dag ervoor, maar ik blijf het proberen! 's Middags was er op de weg terug naar Melbourne een bezoek aan een koalapark gepland en heb ik mijn eerste koala's gespot. Ze zijn superschattig! Meestal zie je de koala's alleen hoog in de bomen een tukje doen, maar wij hadden geluk en zagen er één van dichtbij die een hele show weggaf. Hij was aan het eten, liep wat heen en weer over de leuning van de loopbrug en klom in verschillende bomen. Nogal actief voor een dier dat 20 uur per dag slaap nodig heeft dus! In de giftshop heb ik nog een zeer coole koalasleutelhanger gescoord en toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Maandag tot donderdag is er hard (soort van) gestudeerd, want donderdagavond stond er alweer een vliegtuig klaar om mij en Sara naar Sydney te brengen. Het is maar een korte vlucht, iets meer dan een uur, en toen konden we de koude avondlucht in een nieuwe stad opsnuiven. En wat een stad! Sydney is heel anders dan Melbourne. In het stadscentrum staan hypermoderne bouwsels naast gebouwen die uit een ander tijdperk komen. Het is er druk, maar niet gehaast, en er is ontzettend veel te doen en te zien. We hebben dan ook ons best gedaan om het meeste te maken van onze 3 dagen en wilden de vrijdagochtend beginnen met een bezoek aan het Sydney Aquarium. Dit is één van de grootste aquaria in de wereld en er zijn heel veel hele mooi vissen en zeedieren te zien. We logeerden bij een vriend van Sara die wat noordelijk boven het stadscentrum woont en onderweg in de trein, terwijl we over de beroemde Harbour Bridge het water overstaken, zagen we in de verte het beroemde Opera House al liggen. We veranderden van gedachten en besloten eerst de haven te gaan bezoeken. Eenmaal uit de trein scheen een prachtig zonnetje ons tegemoet en zijn we snel op een cruiseboot gesprongen om Sydney vanaf het water te bewonderen. Dat is een aanrader! De skyline van het stadscentrum is geweldig groots en langs het water staan de mooiste huizen en villa's, liggen er honderden bootjes in het water en zijn de Bridge en het Opera House van verschillende kanten te bewonderen. Na de cruise zijn we naar het Opera House gelopen en hebben we kaartjes gekocht voor het ballet van die avond: Coppélia. Rib uit ons lijf, maar we dachten: we zijn maar één keer in Sydney en dit is toch wel het Opera House! Uiteraard hebben we ook heerlijk toeristenfoto's genomen van ons voor het gebouw en heb ik de bekende trappen van iets dichterbij gezien dan me lief was, want bij een uitbundige sprong heb ik geheel onvrijwillig een snoekduik van de onderste treden genomen. Ben er gelukkig maar met wat schaafwonden, een blauwe knie en een ietwat gedeukt ego vanaf gekomen. Daarna hebben we van een heerlijke al fresco lunch in de Royal Botanic Gardens genoten inclusief een superlekkere golden brownie van een luxe chocoladezaakje aan het water. Tijdens het eten bedachten we ons dat we niet echt Opera House-waardig gekleed waren, dus besloten we de winkels op George Street in te duiken. Met succes! Na een mini-makeover bij Myer (Bijenkorf van Australië) waren we er helemaal klaar voor en hebben we van een prachtige voorstelling genoten. Om de avond goed af te sluiten hebben we nog een drankje gedaan bij de Opera Bar. De bar zit schuin onder het gebouw aan het water en geeft een prachtig uitzicht op de haven, de brug en het theater die 's avonds heel mooi belicht worden.

Zaterdag was het vroeg uit de veren, want om 8 uur werden we in de stad verwacht voor onze tour door de Blue Mountains. Dit is een nationaal park waar stukken regenwoud zijn waarvan gezegd wordt dat er nog nooit mensen geweest zijn. Prachtig! En het woud laat de bergen vanuit de verte inderdaad blauw lijken. Eerste stop waren niet de bergen, maar een park waar we kangoeroes en koala's konden aaien en heel wat typische Australische dieren hebben gezien, zoals dingo's en emoes. Grappig was wel dat er een boerderijtje was met kippen, schapen en geiten, waar een paar Aziaten helemaal los ging met foto's maken. Voor ons de normaalste zaak van de wereld, voor hun leek het nog geweldiger te zijn dan de loshupsende kangoeroes. Grappig, zo'n wereld van verschil. Na het dierenpark zijn Sara en ik in slaap gestort in de bus, want we hadden maar een paar uurtjes slaap achter de rug, en toen we onze ogen weer opendeden was het niets dan bergen en groen, zo ver als het oog reikt. Lunch werd genuttigd in een schattig bergdorpje, Leura, waarna we door Katoomba richting uitzichtpunt gereden zijn. Het juiste woord is hier: wauw... Na van dit prachtige uitzicht genoten te hebben, hebben we Scenic World bezocht, waar we met een treintje dat bijna 90 graden gaat een vallei ingereden zijn en een iconisch beeld van de Blue Mountains gezien hebben, de Three Sisters. In de vallei zijn verschillende wandelingen door een eeuwenoud woud te doen, waarbij we via loopbruggen (ik lijk veel tijd te spenderen op loopbruggen) richting een kabelbaan geleid werden, die ons weer omhoog takelde. De laatste stop die dag was het Sydney Olympic Park, waar de Spelen van 2000 plaatsgevonden hebben. Heel gaaf om daar even rond te lopen! Het is nog steeds in gebruik, want er vinden veel evenementen plaats en een aantal sportfaciliteiten zijn opengesteld voor het publiek. Met een bootje (een Rivercat deze keer) werden we teruggebracht naar Sydney Harbour. Het plan was om die avond naar het aquarium te gaan en daarna te gaan stappen, maar onderweg naar huis om te eten en ons om te kleden kwamen we erachter dat niet alleen ik, maar ook Sara die dag haar telefoon was kwijtgeraakt. Een klein probleempje... Mijn telefoon konden we gelukkig ophalen bij de taxichauffeur die ons die ochtend naar de pick-up plaats voor de tour gebracht had (we hadden de bus gemist, geen grappig commentaar over ik en te laat komen a.u.b.), maar Sara's mobiel hebben we dat weekend niet meer teruggezien. Uiteindelijk besloten we om die avond maar niet meer de stad in te gaan en zijn we wat eerder dan gepland ons bedje ingedoken, want we waren allebei op van alle belevenissen en het gewandel van de voorbije twee dagen.

Zondag was het op tijd weer op om, jawel, een bezoek te gaan brengen aan het aquarium. De oplettende lezer raadt het misschien al: in de trein veranderden we van gedachten. De trein gaat normaal gesproken over de Harbour Bridge naar het stadscentrum en wij besloten om vlak voor de brug uitgestapt en er zelf overheen te wandelen. Opnieuw een schitterend uitzicht over de haven, het water en het Opera House bewonderd, om aan de voet van de brug in een schattig wijkje genaamd The Rocks terecht te komen. Hier stuitten we op een ontzettend leuke markt, waar we uitgebreid rondgesnuffeld hebben en hier en daar een souvenirtje hebben opgepikt. Het plan voor de lunch was een bezoek aan het eetcafé van een bekende Australisch kok, Bill Granger, dat in de wijk Surry Hills ligt. Deze wijk had weer een heel ander gezicht dan het stadscentrum en de buurt waar wij logeerden en zat vol met schattige cafeetjes en vintage winkeltjes. Het eten was superlekker. Ik had hotcakes (kleine pannenkoekjes) en Sara corn fritters (gebakken maïskoeken), wat een favoriete keus bleek te zijn, want om ons heen zat iedereen hetzelfde op te smullen. Na dit heerlijke hapje was het tijd voor Bondi Beach! Een kort trein- en busritje verder stonden we met onze tenen in het zand naar de golven te staren. Bondi doet haar roem zeker eer aan, want het strand was breed, de golven waren enorm en ook al was het koud, het water lag vol met surfers (de één wat geoefender dan de ander).Het ligt in een ronde baai omringd met rotsen, waar huizen op gebouwd zijn. Met een ijsje in de hand zijn we over wat rotsen geklauterd en hebben we over de zee naar de horizon gestaard. Voor de zoveelste keer sinds ik hier ben heb ik heel hard mijn best gedaan om zoveel mogelijk in me op te nemen, want alles lijkt zo ontzettend snel voorbij te gaan. Ik denk dat ik pas goed en wel besef waar ik ben geweest en wat ik allemaal heb gedaan als ik weer thuis ben in mijn vertrouwde Nederland. Alles wat ik hier doe lijkt zo normaal! Maar goed, hierna was het weer richting de haven, want deze keer ging het er echt van komen: het aquarium! Gelukkig was het tot 22 uur open, want anders hadden we het nooit gered, hihi... Na een smakelijk avondmaal in de vorm van een grote schaal garnalen (geheel in thema van de avond) hebben we de vissen van dichtbij bekeken. Hoogtepunt voor mij waren de langnekschildpadjes (lief!), een zeedier dat hier een dugong genoemd wordt (schattig!) en uiteraard alle Nemo's en Dory's (die een opvallend kinderlijke blijheid veroorzaakten bij iedereen die er langs liep). Vervolgens was het alweer tijd om onze koffers te pakken en zijn we om 4.30 uur half slapend weer in een taxi gerold om naar het vliegveld gereden te worden. Dag Sydney!

Nu lijkt het misschien of ik alleen maar aan het rondreizen ben, maar er wordt ook wel degelijk gestudeerd, hoor! Zo moet ik deze week weer een essay inleveren en volgende week een opdracht plus twee tussentijdse toetsen maken. Tsja, de universiteit lijkt maar geen rekening te willen houden met ons arme internationale studenten die ook nog wat van het land willen zien... Ik wil trouwens ook nog graag even zeggen dat als ik wat langzaam op mailtjes reageer van alle lieve mensen thuis, dit zeker niet met opzet is! Ik heb nog steeds geen internet thuis (hoewel het nu toch echt officieel is besteld en de mevrouw van het internetbedrijf afgelopen maandag beloofd heeft dat het er binnen 5-10 dagen is, dus wie weet volgende week) en internet is voor mij ongeveer een uur heen en een uur terug reizen naar de uni of de bieb in de stad. De meeste tijd die ik achter de computer doorbreng heb ik nodig om opdrachten te maken en dan schiet er nog wel eens een mailtje tussendoor dat ik niet gelijk beantwoord. Excuses dus! Hopelijk komt daar binnenkort verandering in en kan ik jullie heel snel vanuit mijn eigen kamertje op de hoogte houden van mijn wel en wee :)

Heel veel liefs vanuit een winters Melbourne!

Esther

Ain't no mountain high enough

Lieve allemaal,

Het is alweer een maand geleden sinds ik jullie voor het laatst via deze weg op de hoogte heb gebracht van al mijn belevenissen in Australië. En er zijn wat dingen beleefd! Ga er maar even goed voor zitten, want het is, ondanks mijn pogingen om kort en beknopt te blijven, toch een beetje een lang verhaal geworden. Maar gezien de reacties dat het tijd werd voor een nieuw verhaal, hebben jullie hoop ik geen bezwaar ;) Zoals ik eerder verteld heb, brengt Pasen ook hier een vakantie met zich mee (jazeker, zelfs aan de universiteiten), dus toog een groep van 7 dames richting... Nieuw-Zeeland!

De week voor de vakantie was voor iedereen bizar hectisch, omdat er door iedereen papers en opdrachten ingeleverd moesten worden, was moest worden gedaan, backpacks geregeld, ferrytickets gekocht en auto's gehuurd. Om het allemaal gemakkelijker te maken bleek zo'n beetje alles (behalve Subway en 7/11) gesloten te zijn voor Goede Vrijdag. Zaterdagnacht om 00.30 uur druppelde toch de laatste reizigster, bepakt en bezakt en klaar voor vertrek, binnen bij Fleur, waar we ons verzamelden. Sommigen deden nog even een tukje voordat de maxitaxi ons om 2.15 uur op kwam halen. Natuurlijk hadden wij de nacht uitgekozen waarin de klok een uur wordt teruggedraaid, dus voor ons was het eigenlijk 3.15 uur en leek het wachten echt een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk was hij daar! 20 minuutjes later stonden we met bagage en al op Melbourne Tullamarine Airport. Inchecken en de vlucht verliepen netjes volgens schema en op zondagochtend 4 april om 11.40 uur lokale tijd landden wij op Auckland Airport. Blij en opgetogen stapten we uit het vliegtuig, om recht in de armen te lopen van... de Kiwi-douane. Enkele uren later en Fleur een paar honderd dollar lichter (boete voor poging tot importeren van pruimen) stonden we eindelijk buiten en konden we op zoek naar onze huurauto's. We hadden de twee kleinste en goedkoopste autootjes gereserveerd die ze hadden, maar dat bleken prima wagentjes te zijn met meer dan genoeg been- en bagageruimte. Dat maakte een hoop goed! Ik zat in de auto met Taliet en Lisette; in de andere auto zaten Fleur, Iris (de zus van Fleur), Tanya en Sara. We besloten apart naar de eerstvolgende bestemming te rijden, zodat we ons eigen tempo aan konden houden. Hmm... Niet wetend waar we precies waren en een kaart waar alleen de hoofdwegen op stonden gaf me een ietwat naar voorgevoel dat dit wel eens een klein probleem zou kunnen worden...

Ik was de eerste die mocht uitproberen hoe het leven er aan de linkerkant van de weg uitzag, dus na een voorzichtig rondje op de parkeerplaats, waar ook gelijk de automaat geoefend werd, draaide ik voorzichtig de openbare weg op. En het ging goed! Gelukkig was er wel weinig verkeer op de weg, want mijn perceptie van de afmetingen van de auto was nog niet helemaal aangepast (lees: Lisette zat naast me en zag in het begin de stoep wel eens heel snel dichterbij komen). Om een lang verhaal kort te maken: we zijn elkaar kwijtgeraakt. Al snel kwamen we erachter dat onze Australische telefoons niet allemaal werkten in NZ, bereik beperkt was in de bergen en beltegoed als sneeuw voor de zon verdween na een paar minuten bellen en enkele sms'jes. Na verschillende pogingen om de andere dames te bereiken, besloten we dat we het beste gewoon door konden rijden naar Wellington, waar we de volgende ochtend om 12.00 uur bij de ferryterminal verwacht werden.

De nachten in Nieuw-Zeeland zijn donkerder dan donker, dus toen de avond eenmaal gevallen was, werden de kilometers steeds langzamer weggereden. Het onvermijdelijke gebeurde en we misten een afslag, waardoor we een uur omreden. Niet lang daarna besloten we de auto in een woonwijk in een wat groter bergdorp te parkeren en een paar uurtjes te gaan slapen. Om 2.00 uur ging de wekker alweer en vervolgden we onze weg. Bij zonsopgang waren we al in Wanganui en om 8.45 uur werd onze scheurmachine bij de ferryterminal geparkeerd. Ruimschoots gehaald dus! Maar nog geen spoor van de andere dames... Niet veel later kregen we een smsje van Iris: 'Where are you? We need to talk to you!' Dat klonk ons toch wat alarmerend in de oren en in ruil voor een spetterend optreden waarbij Sinterklaas Kapoentje ten gehore werd gebracht, mochten we de telefoon van de aardige meneer bij de incheckbalie van de terminal gebruiken. Ze bleken op zo'n anderhalf uur van Wellington af te zijn en ze verwachten de ferry te halen. Goed nieuws dus! Wij hebben de tussentijd gebruikt om een heel klein stukje van de haven van Wellington te zien en toen we terug het terrein op kwamen wandelen, stapten vier bekende figuren uit een klein zilveren autootje. Joepie!

Op de ferry hebben we bijgepraat, bijgeslapen en onze route van die avond uitgestippeld. Het originele plan was om die avond Christchurch te bereiken, wat in theorie zo'n 5 uur rijden is vanaf Picton, maar gezien onze ervaring met Nieuw-Zeelandse afstanden van de afgelopen twee dagen, besloten we tot Kaikoura te gaan. Zo gezegd, zo gedaan, en na een heerlijk pizzamaal en een lekker chocolaatje (@Steef: Cadbury, what else? :p) was het tijd om de rest van de route uit te stippelen. Dat bleek minder makkelijk dan gedacht, want er zijn zo ontzettend veel geweldige dingen te doen in Nieuw-Zeeland, dat al heel snel bleek dat 9 dagen toch echt veel en veel te kort was om alles te zien en doen. Grootste punt van discussie was de afstanden die we af zouden moeten leggen en dus de uren in de auto. We kwamen er die avond niet uit en na de volgende ochtend (dinsdag) nog wat verder gepraat te hebben, werd uiteindelijk de knoop doorgehakt: Fleur, Iris, Tanya en Sara gingen richting de westkust om de Fox Gletsjer te beklimmen en Lisette, Taliet en ik gingen naar Hanmer Springs om te mountainbiken en te chillen in de Hot Springs. Door niet naar de gletsjer te gaan, hadden wij een volle dag langer op het Noordereiland, waardoor Taliet kon skydiven in Rotorua en ik familie op kon zoeken in Hamilton, die ik al heel lang niet had gezien. Op donderdagavond zouden we elkaar weer ontmoeten in Abel Tasman National Park, in het noorden van het Zuidereiland.

Na een paar stevige knuffels namen we afscheid en vertrokken we ieder in onze eigen richting. Eerste stop voor ons waren de zeehonden in Kaikoura. Wat zijn die superschattig! Ze lagen gewoon op de rotsen en op het gras te tukken, zo dichtbij dat we ze aan konden raken! Hebben we niet gedaan, want er stond een groot bord dat we ze met rust moesten laten, maar ik had er had er best eentje met ons mee naar huis gemogen! Na een lekker boterhammetje met pindakaas was het op naar Hanmer Springs! Een prachtige route door de bergen bracht ons naar een kleine lodge waar we genoten hebben van een kop thee bij een knapperend haardvuur. Later die middag bereikten we Hanmer Springs en zijn we lekker de Hanmer Hot Springs ingedoken. Eigenlijk wilden we gaan mountainbiken, maar het weer was slecht en we hadden nog maar kort de tijd. Deze springs zijn door mensen gemaakt, maar het hete water wordt diep uit de grond gehaald en zit vol natuurlijke mineralen. Heerlijk ontspannen begaven we ons naar ons eigen berghutje en na een geslaagd zelf gekookt maal en heel veel kopjes thee met chocoladekoekjes vielen we moe maar voldaan in slaap.

Woensdagavond hebben we keihard de wekker uitgeslagen en zijn we stiekem iets langer blijven liggen dan gepland, maar dat hadden we wel verdiend, dachten we zo. Later die ochtend zijn we gaan mountainbiken. Dat was een avontuur op zich! De route was heel makkelijk volgens de mevrouw bij de fietsenverhuur, we hoefden alleen maar de tweede afslag links van het DOC-gebouw te nemen en dan wees de weg zich vanzelf. Weten wij veel wat een DOC-gebouw is als er geen bord bij staat?! Daar zijn we dus zo'n drie keer langs gefietst op zoek naar de juiste afslag, maar die eenmaal gevonden, hebben we ons uitgeleefd op kleine modderpaadjes tussen metershoge bomen en konden we even herinneringen ophalen aan onze alom gemiste trouwe tweewielers in Nederland. Onderweg zijn we nog even gestopt om een lekker appelflapje op te smikkelen van het lokale bakkertje en te genieten van het uitzicht op de bergen. Want oh, wat een uitzichten weer!

De volgende bestemming was Abel Tasman National Park, wat, zoals gezegd, in het noorden van het Zuidereiland ligt. De route er naartoe gaat door bergen en landschappen die niet erg dichtbevolkt zijn (lees: om de 10 km een boerderij en verder niets dan koeien, schapen en weiland/berg). Wij naïeve kuikentjes hadden toch niet het idee dat dat een reden zou zijn om niet regelmatig een tankstation te plaatsen. U voelt de bui misschien al hangen: Lisette, Esther en Taliet kwamen zonder benzine stil te staan... midden in de bergen. Juist ja. Gelukkig gingen we bergafwaarts en met behulp van een stel zeer vriendelijke voorbijgangers, een aardige mevrouw bij het tankstation (slechts 15 km verderop, we waren er bijna!) en een behulpzame redder in nood in de vorm van een bestuurder van een grote rode schrootmetaalvrachtwagen konden we alweer snel op weg. Ze zullen allemaal wel even gegniffeld hebben bij de aanblik van drie blond(achtig)e buitenlandse meisjes in een huurautootje met lege tank, maar ach, wij hadden ons lesje in ieder geval geleerd!

Halverwege de avond bereikten we Kaiteriteri, wat een paar kilometer buiten Abel Tasman ligt en parkeerden we onze Suzie Q (zoals wij haar liefkozend gedoopt hadden, je moet toch iets kunnen roepen als zo'n ding luid ronkend een berg opkruipt) voor . We kwamen aan in het donker, maar de volgende ochtend konden we genieten van het uitzicht op een prachtige staalblauwe zee met bijpassende strakblauwe lucht en een vrolijk schijnend zonnetje. Een mooie dag om te gaan kajakken dus! Om 11 uur werden we verwacht bij de kajakverhuur en kregen we eerst een uitgebreide veiligheidsbriefing en gebruiksaanwijzing voor de bootjes van een jongeman die verdacht veel weg had van een van mijn medereizigsters (check de foto's!). Eindelijk op het water konden we genieten van een fantastische dag op één van de mooiste plekken die ik ooit heb mogen zien. De kustlijn was werkelijk fantastisch, met gouden stranden, machtige groene bergen en zonovergoten water. Zo mooi dat we gewoon eventjes stil hebben liggen dobberen om er naar te kijken. We hebben ook opnieuw een kolonie zeehonden gezien, met baby's deze keer! Dolfijnen zijn helaas niet gespot, ook al hebben we heel mooi voor ze gezongen om ze te lokken. Getipt door onze stoere begeleider dat de lokale bar die avond de place to be was, besloten we om die avond nog even een drankje te gaan doen. Toen we het kampterrein afreden werd er naar ons getoeterd door een klein zilveren autootje waar uitbundig roepend uit gezwaaid werd door... Iris, Fleur, Sara en Tanya! Toevallig hadden zij bedden geboekt in de slaapzaal op hetzelfde beach camp als waar wij een cabin hadden. Samen zijn we naar de bar geweest, die tegen de verwachting in best groot en mooi was, en hebben we zelfs nog een dansje gewaagd. Daar had ik toch wel even het besef hoe bizar het was dat ik ergens in the middle of nowhere in Nieuw-Zeeland in een bar stond te hupsen op de muziek van een man met een gitaar (en heel vreemd haar, nu ik erover nadenk) met mensen om me heen die ik hoogstens 2 maanden kende, maar met wie ik het toch ontzettend naar mijn zin had!

Vrijdag ging in alle vroegte de wekker voor onze hike. Na in recordtempo de auto te hebben ingepakt (wat nog best een taak was, gezien onze gave om iedere verblijfplaats binnen 5 minuten na aankomst om te toveren tot een waar slagveld), zijn we met de watertaxi naar Anchorage Bay gebracht. Daar kwamen we er tot onze schrik achter dat de wandeling volgens de borden 4 uur zou duren in plaats van onze geplande 3. Oeps! We hebben er de pas ingezet, maar al snel bleek dat de tijden op de borden wel zeer ruim genomen waren en dat we toch nog netjes op schema zaten voor die dag. We moesten namelijk die middag om 18.00 uur weer bij de ferry in Picton zijn om terug te varen naar het Noordereiland. Wederom waren de uitzichten prachtig en wist ik af en toe niet waar ik kijken moest om maar zoveel mogelijk in me op te nemen. Wàt een fantastisch stukje aarde is dit park...

De rit naar Picton en de ferrytocht verliepen voorspoedig (ditmaal hadden we Suzie volgetankt voor vertrek) en vanaf de boot konden we zo in onze bedjes in het hostel aan de overkant van de straat rollen. Vertrek uit Wellington stond zaterdagochtend om 7.30 uur gepland en dus vertrokken we na een korte nacht al vroeg weer richting het noorden van het Noordereiland, richting de Waitomo Caves en de familie in Hamilton! De grotten in Waitomo zitten vol met een bepaald soort wormen (stiekem maden, zoals ons glimlachend verteld werd toen we er al zo'n 2 uur rondliepen), die om prooi aan te trekken een blauw glow-in-the-dark spul uitscheidden wat er in het donker uitziet als een sterrenhemel als er veel van op het plafond van een grot zitten. Wij besloten de avontuurlijke route te nemen en zijn al abseilend en rotsklimmend, uitgedost in een heus wetsuit, klimgerei, grote witte helm met schijnwerper en grote witte laarzen, door de grotten getrokken. Na een heerlijk maal in het in de buurt gelegen plaatsje Otarahanga, vertrokken we die avond richting Hamilton! Daar werden we laat die avond hartelijk verwelkomd door mijn oom Peter en doken we snel onze klaarliggende bedjes in.

De volgende dag kregen we een heerlijk zondags ontbijt voorgeschoteld, wat een verwennerij was na alle boterhammetjes met pindakaas van de week ervoor! Snel daarna waren we onderweg naar Rotorua, waar Taliet ging skydiven en Lisette en ik zouden gaan white water raften. Een avontuurlijke dag dus! En het raften was vet! We werden met een busje naar de rivier Wairoa gebracht, waar we ons opnieuw in een wetsuit mochten hijsen, deze keer inclusief booties, splashjackets, helmen, lifejackets en een prachtige geel met rode peddel. We zaten met z'n zevenen in een raft; zes deelnemers en een guide. Eenmaal op de rivier kregen we een korte uitleg over de commando's en wat we moesten doen in het geval we om zouden slaan (jazeker, dat was zeer geruststellend). En toen... op naar de eerste waterval! Deze rivier is een 5^e graads-rivier, wat de hoogste moeilijkheidsgraad is voor rafting. Lisette en ik gingen voor de eerste keer.. Oeps :p De Wairoa wordt maar 26 keer per jaar opengesteld voor kajakkers en rafters, de rest van het jaar zijn de sluizen dicht en liggen de rotsen droog. Het was dus lekker druk op het water en we hadden genoeg publiek om te zien hoe ons bootje achterstevoren en al stuiterend van de watervallen afdook. Maar alles ging goed en we zijn niet omgeslagen!

De volgende ochtend moesten we helaas alweer afscheid nemen van mijn familie en reden we richting Auckland om een stukje van het Noordereiland te zien waar we veel goede dingen over hadden gehoord. We hebben een relaxed dagje gehad en een paar prachtige stranden gezien. Na een lekkere lunch bij een klein cafeetje in Titirangi, een bergdorpje vlakbij Auckland, konden we de auto om 16.00 uur weer heelhuids afleveren bij het verhuurbedrijf. De dag was een fijne afsluiter van 9 dagen in prachtig Nieuw-Zeeland!

's Middags stonden we netjes op tijd op het vliegveld en even later waren we ook weer herenigd met onze andere vier reisbuddies. Na het inchecken hebben we uitgebreid rondgeneusd in de duty free, goddelijke Nieuw-Zeelandse chocola ingeslagen en plaatsgenomen in de wachtruimte. Vervolgens verscheen op het grote scherm het blijde bericht dat we een uur vertraging hadden. Jeej, more duty free shopping! Uiteindelijk vertrokken we 2 uur en 10 minuten na de originele vertrektijd weer richting Melbourne. In ons hippe vliegtuig hadden we allemaal ons eigen touchscreen tv'tje met allemaal nieuwe films en heb ik (heel toepasselijk, I know) Up in the air gekeken. Deze keer verliep de gang door de douane soepeltjes en konden we allemaal snel weer naar ons eigen bedje. Om 3.00 uur ben ik in slaap gestort en de volgende ochtend begon het echte leven weer...

Dat was mijn Paasvakantie! Sindsdien ben ik weer druk met studeren, heb ik tickets geboekt voor mijn volgende tripje (naar Sydney, whoehoe!), ben ik naar het comedyfestival geweest en afgelopen weekend hebben Taliet en ik de toerist uitgehangen in Sovereign Hill. Volgend weekend ga ik met MEX, de internationale studentenvereniging, op surfkamp op Phillip Island en ga ik eindelijk koala's en pinguïns zien, joepie!

Vergeet niet de foto's te checken! Een nieuw verslag volgt snel :)

Cheers!

Esther

Great Ocean Roadtrip #1

G'day!

Vrijdag 12 maart was het eindelijk zover: ik ging de stad uit! Hoewel Melbourne een geweldige stad is, waar je een heel leven door kunt brengen zonder voet buiten de stadsgrenzen te hoeven zetten, stond ik te popelen om eindelijk het befaamde Australische landschap te zien. De geplande trip zou aanvang nemen op vrijdagmiddag en duren tot maandagochtend. Jawel, ‘geplande' trip, want het weekend pakte toch iets anders uit dan ik in gedachten had...

Vol blijde verwachting en heerlijke onwetendheid over wat het weekend brengen zou, stond ik op afgesproken tijd met mijn (zeer efficiënt ingepakte, jazeker) weekendtas op de campus klaar om in de auto te springen. We reden in 2 auto's met in totaal 6 passagiers: Tanya (Canada), Zoe (OZ), Sara (USA) en ik in de ene auto, en Mel en Josh (beiden OZ) in de andere. Na een ietwat chaotische zoektocht naar het vervoer en naar elkaar vertrokken we met slechts 4 uur vertraging richting het officiële begin van de GOR: Torquay (zeg tor-KIE). Torquay is een surfplaatsje dat op ongeveer 1½ uur rijden ten westen van Melbourne ligt en is de geboorteplaats van surfmerken Ripcurl, Billabong en Quicksilver. We hebben lekker de tijd genomen om er te komen en zijn onderweg nog gestopt voor boodschapjes, benzine en een fotosessie aan het strand in Geelong. Wat een heerlijke plaats is dat! We hebben er maar een klein stukje van gezien, maar ik verheug me nu al op een familiebezoek daar :) Na aankomst in Torquay hebben we van (volgens Zoe, maar zij kan het weten, want ze komt er al haar hele leven) de beste fish 'n chips in het dorp genoten tijdens een nachtelijke picknick en konden we eindelijk ons onderkomen gaan bewonderen. Zoe's familie heeft al heel lang een caravan op een groot campingterrein aan Torquay Beach op wat mij betreft de beste plaats die er was, want we zaten echt direct naast de poort naar het strand. Met drie paardensprongen stonden we dus met onze voetjes in het water! Toen we uit de auto stapten en omhoog keken zagen we één van de mooiste dingen die ik ooit in mijn leven heb gezien: de Melkweg. Een enorme langwerpige zee van twinkellichtjes en nevel, waar je er stil van wordt... Of in Tanya's geval: niet kan ophouden met opsommen van alle synoniemen die ze kon bedenken voor ‘onbeschrijflijk'. Zoe wees ons ook het Southern Cross aan, de sterren die op de Australische vlag staan. De rest van de avond hebben we op een dekentje op onze rug op het strand gelegen en naar de sterren gestaard, want naar zo'n sterrenpracht kun je echt uren kijken. We hebben zelfs een vallende ster gezien! En ja, daar hoort een wens bij, maar die houd ik lekker voor mezelf, hihi...

Na een ijskoude nacht wachtte ons een prachtige stralende ochtendzon en zijn we in de auto gestapt om te gaan doen waarvoor we hier gekomen waren: de Great Ocean Road! De avond ervoor hadden we een plan gemaakt voor het weekend en besloten dat we zaterdag zoveel mogelijk van de route zouden zien, in Torquay overnachten en zondag voor degenen die wilden het volgende stuk (waaronder The Twelve Apostles) zouden rijden. Zoe kent de weg goed, dus zij heeft een aantal mooie plekjes aangewezen op de kaart en zo hadden we ons plan voor de dag! We startten in Torquay en reden het eerste stukje naar Bells Beach. Dit strand is wereldberoemd (vooral onder surfers), omdat er grote surfcompetities plaatsvinden en de golven er zo gevaarlijk zijn dat er ieder jaar doden vallen. Voor mij was het in de eerste plaats opnieuw een wauw-moment. Met een strakblauwe hemel en de zon hoog in de lucht was dit wel even het moment waarop ik me bedacht dat ik niet meer in Nederland was!

De tweede stop was Addis Point, waar we heel letterlijk genomen niet op hebben gestaan, maar waar we wel een prachtig uitzicht op hadden na een wandeling door de bush. En in die bush heb ik mijn eerste kangoeroes gezien! Ik keek naar links en daar waren ze! Ze hopten wel heel snel weer weg, want kangoeroes in het wild zijn nogal schuw, maar ik heb ze dus gezien. Daarna hebben we er nog een paar gezien op een golfbaan, waar ze gewoon tussen de golfers door hupsen en in het wild leven. Bizar idee, maar daar is het dus heel gewoon. Na deze Australische iconen in het echt te hebben mogen aanschouwen, reden we door naar één van de schattig vuurtorentjes langs de route, waar we hebben genoten van een heerlijke lunch met sandwiches en zeer yummy scones. De volgende stop was Erskin Falls. Daar hebben we lekker over rotsen geklauterd en heb ik op blote voetjes door de bush gewandeld. Een klein stukje maar, want de gedachte aan alle nare beestjes die daar leven werd me na een paar minuten toch te veel :p Hierna zijn we nog gestopt bij Teddy's Point, een uitkijkplaats over de zee, die nog even stralend blauw en prachtig was als daarvoor, en de badplaats Lorne, waar we een lekker ijsje opgesmikkeld hebben. 's Avonds hebben we (geheel in Aussie stijl) gebarbecued en opnieuw genoten van een lekker ijsje. Ach, we waren tenslotte op vakantie! Dat we op vakantie waren was trouwens hét excuus van het weekend om alles te eten wat er ook maar enigszins smakelijk uitzag, want we hebben aardig wat gesnoept en gesmikkeld!

Na een wat minder koude nacht, waarin wij deze keer in de caravan sliepen en de anderen in de voortent, hebben we de zondag besteed aan surfen, outlet shoppen in de meer dan fantastische outlet surfshops in Torquay, en vooral lekker relaxen en genieten van het mooie weer. Het weer was namelijk tegen alle verwachtingen in (de week ervoor had het iedere dag wel wat geregend en hebben we natuurlijk die grote storm gehad) stralend mooi! De avond ervoor hadden we besloten om toch maar niet naar The Twelve Apostles te gaan, omdat het in totaal 8 uur in de auto betekende en de zee lonkte. We hebben gelijk afgesproken dat we in een ander weekend de rest van de route zouden gaan doen, vandaar dat er boven dit stukje Roadtrip #1 staat! Voordat we op huis aan gingen hebben we nog een wandeling gemaakt over Torquay Beach naar Jan Juc en hebben we de zon achter de heuvels van Torquay zien zakken...

Een heerlijk weekend dus, waarin ik een heel klein stukje van dit prachtige land heb mogen bewonderen. Afgelopen week heb ik ook niet stil gezeten en heb ik onder andere eindelijk de roep van mijn studieboeken beantwoord (die tot nu toe meestal met succes genegeerd werd) en wat gestudeerd, lekker bij vrienden wezen eten, uitgeweest in het CBD, een cricket match gezien, Melbourne Fashion Week bezocht, op St Kilda Beach gelegen, teveel van de Australische baksels genoten (muffins, taartjes, ijsjes... yummmmmy!), ontdekt dat ik niet heel veel aanleg heb voor het ritmisch beslaan van de djembé en de bushalte gevonden waardoor ik nog maar 50 minuten onderweg ben naar Clayton in plaats van 75 (met een standaardafwijking van ongeveer een half uur, de NS is niks vergeleken bij de treinen hier). Goede week dus ;)

Aankomende week staat er weer van alles op het programma (inclusief studeren, jawel!) en gaan we eindelijk een plan opstellen voor Nieuw-Zeeland. Ons kleine groepje van 4 is ondertussen uitgegroeid tot 7 dames en ik kan niet wachten om op het vliegtuig te springen!

Dat was het voor nu, een hele dikke knuffel en liefs uit een zonnig Melbourne!

Esther

PS Voor de geïnteresseerden, meer info en prachtige plaatjes van de Great Ocean Road zijn te vinden op http://www.greatoceanrd.org.au/.

Noodweer!

Dag lieve allemaal!

De eerste 2 weekjes aan Monash zitten er alweer op! En dat betekent ook dat ik al ruim een maand in Australië ben... De tijd vliegt!

Het leven in Melbourne gaat zo z'n gangetje, maar een ritme heb ik absoluut nog niet opgebouwd. Er is elke dag wel iets leuks te doen, waardoor ik lekker heen en weer aan het vliegen ben tussen thuis, de uni en de stad. Maar kan niet zeggen dat ik daar heel erg mee zit, hihi... Ik weet ondertussen wel de weg naar de winkels, supermarkt, wasserette en bank hier in de buurt te vinden, dus mijn eigen wijkje begint langzamerhand steeds bekender te worden. Ook het appartementje wordt steeds meer thuis en mijn huisgenootje is net zo leuk als ze bij de eerste ontmoeting leek te zijn, dus ben helemaal blij met mijn Australische thuis! Mijn kamer is nog niet helemaal af, want ik mis nog een bureautje, maar zodra die er staat (als het goed is dit weekend) zal ik wat foto's plaatsen, zodat jullie ook een beeld hebben van mijn nieuwe stulpje :) En ik ben op het strand geweest! Elwood Beach ligt op een kleine 10 minuutjes lopen van huis en is een heerlijk relaxed strand, wat in het verlengde ligt van het bekende St Kilda Beach. Hier komen alleen niet zoveel toeristen; je ziet vooral de buurtbewoners op zaterdagochtend hun wandeling met de hond maken of een stuk rennen. En er liggen wat zeilboten en zeekajakken afgemeerd van de verenigingen die daar hun clubhuis hebben. Op dat strandje gaan dus zeker ook wat zonnige uurtjes doorgebracht worden!

Naast het leven in Elwood, is natuurlijk ook het leven aan Monash begonnen. De eerste dag was het wel even gek om na ruim twee maanden geen lessen opeens weer in de collegebanken te zitten. En wat voor college! Australian Idol, over hedendaags Australië, stond gepland voor dinsdagmiddag 16-18 uur, dus wij hadden ons allemaal ingesteld op een laat diner, maar de eerste mededeling was met een lach dat we binnen een uur wel ongeveer klaar zouden zijn, want de leraar vond het ook wel fijn om op tijd naar huis te kunnen. Prima! En toen kwam de tweede mededeling: al het leesmateriaal staat ingescand op internet, dus jullie hoeven geen boeken te kopen. Wij blij! En de derde mededeling: de leesstof is zoveel mogelijk beperkt tot maar één hoofdstuk per week, want docenten zijn ook ooit studenten geweest en snappen heel goed dat werkelijk studeren tot het minimum beperkt dient te worden. Toen stegen er onderdrukte vreugdekreten op uit de zaal en besloten we unaniem dat de keuze voor dit vak een briljante zet is geweest. Het college zelf was meer een tv-show dan een hoorcollege zoals we in Leiden gewend zijn (jawel, inclusief het uitdelen van prijzen en een pratende platypus). I like it!

Helaas bleken niet alle colleges op een dergelijk manier opgebouwd te zijn en moet er wel degelijk gestudeerd worden. Voor drie van mijn vakken moet ik in ieder geval 2 essays schrijven en ergens in het semester een presentatie houden of een discussie leiden. Ik volg nu Australian Idol, Youth Media (over de rol van de media in de hedendaagse jongerencultuur) en Principles of Marketing (een introductievak voor marketing). Vandaag heb ik Brain Structure & Function, wat vooral neuroanatomie inhoudt, omgeruild voor French 1. Jazeker, er gaat een nieuwe poging plaatsvinden om het taaltje onder de knie te krijgen! Mijn rooster is best prima:

Dinsdag: 15-18 uur
Woensdag: 11-13 uur
Donderdag: 11-16 uur
Vrijdag: 14-15 uur

Stiekem heb ik ook een college van een uur op maandagmiddag, maar dat wordt opgenomen en op internet gezet, dus die is bij mij geschaard onder zelfstudie. Voor dag en dauw opstaan om op tijd op de uni te zijn zit er voor mij dus gelukkig niet in! En ik heb ook geen tussenuren die opgevuld moeten worden. Helemaal blij mee dus!

Nu zullen de meeste van jullie je ondertussen misschien afvragen waarom de titel van dit schrijven niet erg zonnig is. Nou, omdat het dus niet erg zonnig was afgelopen zaterdag! Het heeft hier gehageld met stenen zo groot als golfballen en daarna zo ontzettend hard geregend dat het halve centrum overstroomde. Ik zat toen de storm begon in de State Library lekker met mijn laptopje alle leuke reisjes uit te zoeken die ik ga maken en een heleboel lieve mensen thuis te mailen, toen we opeens met z'n allen de regen ingestuurd werden omdat het te gevaarlijk was om binnen te blijven! Er waren namelijk open elektriciteitskabels onder water komen te staan en er was brandgevaar. Dus iedereen moest hop, naar buiten en ik besloot maar even boodschapjes te gaan doen en daarna naar huis te gaan, want in de stad blijven had toch geen zin met dit weer. Toen de trein over een brug ging, zag ik pas hoe hard het geregend had toen ik veilig binnen zat, want er liepen mensen tot hun knieën in het water in een poging het treinstation te bereiken en auto's en trams konden geen kant meer op, omdat ze zo diep in het water stonden dat het naar binnen kwam stromen. Ook de treinen bleven niet gespaard, want toen ik over wilde stappen op mijn treintje naar huis, bleek dat deze voor de rest van de dag geannuleerd was, omdat alle stationnetjes onder water stonden! Na heel lang wachten, een benauwde tramrit en een korte wandeling (gelukkig was het toen even droog), was ik 2,5 uur later toch heelhuids thuis en heb ik de rest van de avond maar fijn op de bank doorgebracht met een kopje thee en wat lekkers, want voor die dag had ik wel even genoeg beleefd! Hoewel ik het nog getroffen had dat ik binnen zat toen de hagel begon, want er zijn heel wat mensen die flinke blauwe plekken en schrammen hebben opgelopen. Voor de geïnteresseerden: op Youtube zijn heel wat filmpjes te vinden als je iets als ‘Melbourne hailstorm' intypt. Zondag was de overlast gelukkig grotendeels verholpen en reden de treinen ook gewoon weer. Het weer is niet helemaal wat het begin vorige week was, want het is beduidend frisser en het regent veel, maar dat heeft ook zo z'n voordelen, want er heerst hier al zo'n 13 jaar een droogte. De waterreserves zijn dus flink aangevuld!

Nou lieve mensen, ik ga er een eind aan maken, want over welgeteld 10 minuutjes mijn eerste trip maken, namelijk naar de Great Ocean Road! Ook de tickets naar Nieuw Zeeland zijn geboekt, waar we met een groepje van 4 meiden het noordereiland rond gaan racen van 4 tot 12 april. En weten de Formule 1-fans waar ik het over heb als ik zeg 25-28 maart? Jawel, ik ga naar de Grand Prix van Melbourne! Superveel zin in allemaal! En er staan nog veel meer dingen die gepland moeten worden: Sydney, Uluru, Tasmania, Grampians, Whitsundays... Ah, the joy of being an international student... :D

Over een paar dagen komen de foto's van (hopelijk!) heel veel zon, zee, strand en bergen. Heel fijn weekend allemaal!

Liefs,
Esther

Home, sweet Ozzie home...

Hello kiddo's,

Allereerst ontzettend bedankt voor alle lieve mailtjes, blogreacties en skypegesprekjes die ik van en met jullie heb gehad! Het is heel fijn om te weten dat er thuis zoveel mensen zijn die aan me denken. Het helpt echt om al die steun te lezen als ik me af en toe iets minder blij voel :)

Maar ja, al 3 weken! Wat vliegt de tijd... Ik heb ondertussen aardig wat kilometers afgelegd in Melbourne (zowel te voet als met het OV, deze stad is groooot), kan met het geld omgaan, heb een Australisch telefoonnummer, heb ontzettend leuke mensen leren kennen, Orientation gelopen en... een kamer gevonden! Jullie hebben misschien de foto's bekeken en mijn eerste week was stralend zonnig! Of eigenlijk gewoon bloedheet, want ik moest behoorlijk wennen aan de zomer hier. De eerste dagen had ik dan ook alleen maar trek in heel veel water, heel veel fruit en uhm.. tsja, heel veel sla. Hoewel ik nog steeds dagelijks naar liters water snak, is mijn eetlust aardig teruggekeerd en heb ik de schattige straatjes (laneways) ontdekt waar de smakelijkste hapjes klaar liggen om opgesmikkeld te worden. En de ijsjes! Oeh la la...

Melbourne is ondanks de grootte een hele vriendelijke, mooieen gezellige stad, die behoorlijk Europees aandoet en waar echt altijd wel een festival, evenement of feestdag te vieren valt. Mijn agenda puilt dan ook nu al uit van de plannen om die absoluut allemaal te gaan bezoeken! De mensen zijn hier ontzettend vriendelijk, lopen met je mee om je de weg te wijzen, zijn zeer geïnteresseerd in mijn toch wel heel niet-Australische accent en spreken je steevast aan met ‘darling' of ‘doll'. Zeer goed voor je humeur, kan ik je vertellen :D Hoewel ik al aardig mijn weg kan vinden, heb ik wel nog steeds moeite met inschatten waar het verkeer vandaan komt en aan welke kant van de weg ik op de tram moet wachten. Zo'n gewoonte die er al 22 jaar ingebakken zit, raak ik blijkbaar niet zo snel kwijt... Dus hopelijk zijn de automobilisten hier een beetje gewend aan al die reizigers die vrolijk zonder de goede kant op te kijken de straat over huppelen, want dat gaat nog wat oefening vergen! De mooiste dingen die ik hier gezien heb zijn de prachtige parken waar je heerlijk met een boekje en een boterham al fresco een middagje door kunt brengen, de boulevard van Southbank aan de rivier de Yarra als de zon net onder is, het uitzicht vanaf het Eureka Skydeck, Queen Victoria Market (grote ouderwetse overdekte markthallen die nog steeds volop in gebruik zijn), de oevers van de Yarra op een zonnige middag en die superschattige laneways vol met winkeltjes, cafeetjes, restaurantjes en terrasjes.

Na zo'n 10 dagen rondhangen in de stad en een voorzichtige start met de kamerjacht, kon ik op dinsdag 16 februari eindelijk andere internationale studenten ontmoeten! Na een treinreisje van een uur (de campus ligt ergens in de suburbs) kregen we een heerlijk pannenkoekenontbijt met ijs en maple syrup voorgeschoteld, die we lekker buiten in het zonnetje hebben opgesmuld. De week ervoor was ik voor de zekerheid al een keer afgereisd naar Clayton om uit te vinden hoe het OV werkte en de campus even rustig in m'n eentje over te kunnen wandelen. Dat bleek geen overbodige luxe, want die keer was ik hopeloos verdwaald en heb ik er meer dan 3 uur over gedaan om op de plaats van bestemming aan te komen. Als dat die dinsdag was gebeurd, had ik toch maar mooi die lekkere pannenkoeken gemist! Mensen ontmoeten ging heel makkelijk, want bijna iedereen was alleen en met een grote badge met naam, toenaam en universiteit erop gaat het contact leggen heel soepel. Er zijn hier trouwens veel meer Nederlanders dan ik had verwacht. Er is een groep van een stuk of acht uit Utrecht en nog twee meisjes uit Leiden, maar dan van een andere faculteit. Wist ik helemaal niet! De rest van de dag hebben we voorlichting gekregen over van alles; van het zoeken naar accommodatie tot verantwoord alcoholgebruik en tips om veilig uit te gaan. Ook waren er sprekers over de Australische cultuur, als inleiding op een vak over hedendaags Australië, wat erg gepromoot wordt bij internationale studenten en wat ik ook ga volgen. Als alle colleges zo leuk zijn als de introductie, stap ik met een glimlach iedere dinsdag in de trein! De dagen erna hebben we ons ingeschreven voor onze vakken, we hebben een student ID-card gekregen, nog meer informatie en voorlichting gehad en vrijdag was er een grote speurtocht/hardloopwedstrijd over de campus waar ik een prijs heb gewonnen met mijn groepje! We waren 8^e van de 13 groepjes, dus helaas ging het luxe surfweekend aan onze neus voorbij, maar ik mag me nu wel de trotse eigenaresse noemen van een officiële Monash University-sporthanddoek :D

Deze week was de introductieweek voor de eerstejaars Australische studenten, waar wij als internationals ook welkom waren, maar omdat we eigenlijk alles wat we moesten weten vorige week al hebben gehoord, heb ik me deze week op de kamerjacht gestort. Ik had het namelijk toch iets te rooskleurig ingeschat hoe makkelijk het zou zijn om hier een kamer te vinden. Het bleek allemaal wat duurder te zijn dan ik had ingecalculeerd en vooral ook schaarser, maar na een week waarin uren achter de computer zijn doorgebracht, veel mensen zijn gebeld en enkele appartementjes zijn bezichtigd, kan ik mij nu de trotse nieuwe bewoonster noemen van een fantastisch tweekamerappartementje in de wijk Elwood, dat ik ga delen met een ontzettend aardig Australisch meisje, dat aan een andere uni in Melbourne studeert. Hoewel Elwood dichterbij Clayton ligt dan het Central Business District, wordt de reistijd er helaas niet korter op, maar dat doet niets af aan de vreugde, want ik had het niet beter kunnen treffen! Dicht bij het strand zitten heeft namelijk ook zo z'n voordelen, hihi... Morgen is de verhuisdag en ben ik niet langer dakloos, jippie!

Conclusie: het gaat goed met me! Ik moet toegeven dat er sinds ik hier ben best wel eens een flinke traan gevloeid heeft, vooral omdat het vinden van een kamer een stuk moeizamer ging dan gehoopt, maar met alle lieve steun van thuis (vooral de Youtube-filmpjes met ‘Komt wel goed, schrrrratje' werkten zeer heilzaam, dankjewel mama!) ben ik over de eerste hobbel heen en kan ik nu nauwelijks wachten op wat er de volgende 4 maanden komen gaat! Er worden heel wat plannen gesmeed en tripjes gepland, dus ik ga me zeker niet vervelen hier. Jullie horen snel van me!

Heel veel liefs en dikke knuffels!

Cheers,
Esther

Live from Melbourne, Australia!

Hello darlings!

Ik ben in Melbourne! Donderdagochtend ben ik, na heel veel stevige knuffels van mijn lieve uitzwaaicomité en toch wel wat traantjes, aan mijn reis naar The Land Down Under begonnen! Ik ben vanaf Schiphol via Londen en Hongkong naar Melbourne gevlogen. In de rij voor de douane op Schiphol werd ik gelijk getroost door een vrolijke Brabantse familie en kreeg ik een welgemeend ‘Goede reis' van de douanier, toen hij mijn betraande gezicht zag (lees: waarschijnlijk knalrood en ontploft, ik zie er nooit zo jofel uit als ik gehuild heb). Daarna was het gelukkig maar 5 minuutjes lopen naar de gate en kon ik even later in vliegtuig nummer 1 stappen. De reis verliep verder eigenlijk gesmeerd; overstaptijden waren lekker kort, ik ben niet verdwaald op het vliegveld en er zaten geen stinkende of irritante mensen naast me. Fijn! :D Van Hongkong naar Melbourne zat ik zelfs naast twee schattige Chinese kindjes, die de hele tijd heel lief geslapen hebben en films keken. Mijn liefde voor vliegtuigeten is wel wat verminderd, want na 4 kant-en-klaarmaaltijden was ik er toch wel een beetje klaar mee. Het is trouwens wel een rare gewaarwording om door de tijdzones te vliegen! Toen het voor mij 15 uur 's middags was, werden de lichten gedimd en lag het halve vliegtuig in diepe slaap! Heel vreemd...

Vrijdagavond kwam ik om 21.45 uur lokale tijd aan op Melbourne Tullamarine Airport, waar ik eerst een uur in de rij mocht staan voor de immigratiedienst en vervolgens achteraan mocht sluiten in een rij van minstens (geen grapje) 300 meter voor de douane. Gelukkig schoot dat aardig op en een half uur later had ik mijn chauffeur gevonden en was ik onderweg naar de stad. Het is wel indrukwekkend om hier 's nachts de stad in te komen rijden, met grote verlichte gebouwen en brede straten. De chauffeur heeft me in de verte ook nog wat bekende gebouwen aangewezen en me wat handige tips gegeven over waar het informatiecentrum is en waar de bekendste musea zitten etc. De arme man had volgens mij niet zoveel vertrouwen in mijn overlevingskansen alleen zo ver van huis en hij wilde heel schattig per sé wachten tot ik binnen in het hostel was. Van buiten ziet het er niet fantastisch uit, gewoon een beetje een oud gebouw aan een drukke weg, maar van binnen is het heerlijk schoon en nog best wel nieuw. En het ligt op loopafstand van heel wat moois dat het centrum te bieden heeft!

Vanmorgen was ik wonder boven wonder om 7.15 uur lokale tijd weer klaarwakker en ben ik niet zo lang daarna maar opgestaan om de stad een beetje te verkennen. Het voelt eigenlijk gewoon of ik op vakantie ben, haha! De stad is groot, schoon, relaxed, zonnig en aardig bevolkt, maar niet overweldigend druk. Om de één of andere reden zie je overal wielrenners en hardlopers. En ik heb ook roeiers gespot op de Yarra. Mijn eerste doel deze ochtend was een lekkere boterham vinden als ontbijt, maar dat hebben ze hier niet, dus het werd een lekkere tosti. Die heb ik opgepeuzeld in een schattig parkje, waarna ik op zoek ben gegaan naar een nieuwe tas, want mijne begaf het vanochtend toen ik het hostel uit wilde lopen. De tas heb ik nog niet gevonden, want tussen de middag kwam ik mijn jetlag tegen en ben ik in slaap gestort op mijn bedje, waar ik iets voor 21 uur weer wakker werd en nu ben ik dit verhaaltje aan het schrijven! Mijn eerste dag in Australië zit er dus alweer op! Ik denk dat ik me hier wel thuis zal gaan voelen, ook al zit ik nu nog een beetje in vakantiesferen, hihi...

Een hele dikke knuffel!

Liefs,
Esther

Morgen vertrek ik!

Lieve allemaal,

Even een kort berichtje voordat de grote reis begint. Morgen vertrek ik namelijk al!

De laatste maand vol regelen en gedag zeggen is echt voorbijgevlogen.. Bedankt voor alle cadeautjes, gelukswensen en dikke afscheidsknuffels! Geniet maar van de rust, want voor jullie het weten is het juni en sta ik weer met mijn koffertje op Schiphol ;)

Liefs!

Esther