Hello loves,

Wat vliegt de tijd! Ik heb nog maar een paar weken te gaan in Melbourne en ben mijn laatste tripjes en dagjes weg aan het plannen. Voelt heel gek... Voor mijn gevoel ben ik pas net uit het vliegtuig gestapt, klaar om een nieuw land te ontdekken, maar dat is alweer 4 maanden geleden! De komende weken staan in het teken van de laatste essays en opdrachten die ingeleverd moeten worden, tentamens en een reis naar de prachtige Whitsundays. De Whitsundays is een eilandengroep een stuk noordelijker aan de oostkust, waar de stranden wit zijn en de zee blauw glinstert. Heel veel zin in dus!

De afgelopen drie weken heb ik ook niet stilgezeten worden, want naast studeren ben ik wezen surfen op Phillip Island en ben ik met Sara een weekend naar Sydney geweest. Het surfweekend werd georganiseerd door MEX, de internationale studentenvereniging, en duurde twee dagen. Toevallig was het op hetzelfde strand als waar ik eerder een dag gesurft heb met de Monash Boardriders in april. Nu dus met overnachting! We zaten in een beach camp buiten het dorpje, dus we konden lekker ons gang gaan en hoefden geen rekening te houden met de buren. Op zaterdag ging de busreis heen en konden we na een stevige lunch direct op onze surfplanken springen. Het was me al eerder duidelijk dat ik geen natuurtalent ben, maar met frisse moed ging ik opnieuw de (gruwelijk hoge) golven tegemoet. En heb opnieuw meesterlijk gefaald... Ik had het toch ontzettend naar mijn zin in het water, want we hadden leuke leraren en voor Taliet was het de eerste keer dat ze ging surfen en bij haar ging het wel goed! Na het surfen was er geen tijd voor een douche, maar konden we gelijk in de bus stappen op weg naar de Little Penguin Parade. Iedere avond als het donker valt komen op een bepaald strand een heel volk aan kleine pinguïns uit de zee wandelen om op het vasteland te paren en te overnachten. En inderdaad, om 18.02 uur zaten we klaar met onze warme chocomelk en zagen we het eerste beestje aanspoelen en richting struiken rennen. Superschattig! Het is wel een beetje een toeristenattractie, want er zijn enorme tribunes aan het strand gebouwd en er is een groot bezoekerscentrum, maar aan de aantallen bezoekers te zien is dat ook wel nodig om ervoor te zorgen dat dit fenomeen niet door toeristen vernield wordt. Achter de tribunes zijn loopbruggen over de struiken gebouwd, waar je overal de pinguïns ziet zitten en ze achter elkaar over kleine paadjes ziet rennen. Sommige paadjes lopen zelfs direct langs het looppad voor de bezoekers en kun je ze letterlijk aanraken. Echt heel lief! Die avond was er in het kamphuis een feestje en de volgende ochtend konden we alweer vroeg op voor onze tweede surfles. Opnieuw geen succes, want had aardig spierpijn in de armen van de dag ervoor, maar ik blijf het proberen! 's Middags was er op de weg terug naar Melbourne een bezoek aan een koalapark gepland en heb ik mijn eerste koala's gespot. Ze zijn superschattig! Meestal zie je de koala's alleen hoog in de bomen een tukje doen, maar wij hadden geluk en zagen er één van dichtbij die een hele show weggaf. Hij was aan het eten, liep wat heen en weer over de leuning van de loopbrug en klom in verschillende bomen. Nogal actief voor een dier dat 20 uur per dag slaap nodig heeft dus! In de giftshop heb ik nog een zeer coole koalasleutelhanger gescoord en toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Maandag tot donderdag is er hard (soort van) gestudeerd, want donderdagavond stond er alweer een vliegtuig klaar om mij en Sara naar Sydney te brengen. Het is maar een korte vlucht, iets meer dan een uur, en toen konden we de koude avondlucht in een nieuwe stad opsnuiven. En wat een stad! Sydney is heel anders dan Melbourne. In het stadscentrum staan hypermoderne bouwsels naast gebouwen die uit een ander tijdperk komen. Het is er druk, maar niet gehaast, en er is ontzettend veel te doen en te zien. We hebben dan ook ons best gedaan om het meeste te maken van onze 3 dagen en wilden de vrijdagochtend beginnen met een bezoek aan het Sydney Aquarium. Dit is één van de grootste aquaria in de wereld en er zijn heel veel hele mooi vissen en zeedieren te zien. We logeerden bij een vriend van Sara die wat noordelijk boven het stadscentrum woont en onderweg in de trein, terwijl we over de beroemde Harbour Bridge het water overstaken, zagen we in de verte het beroemde Opera House al liggen. We veranderden van gedachten en besloten eerst de haven te gaan bezoeken. Eenmaal uit de trein scheen een prachtig zonnetje ons tegemoet en zijn we snel op een cruiseboot gesprongen om Sydney vanaf het water te bewonderen. Dat is een aanrader! De skyline van het stadscentrum is geweldig groots en langs het water staan de mooiste huizen en villa's, liggen er honderden bootjes in het water en zijn de Bridge en het Opera House van verschillende kanten te bewonderen. Na de cruise zijn we naar het Opera House gelopen en hebben we kaartjes gekocht voor het ballet van die avond: Coppélia. Rib uit ons lijf, maar we dachten: we zijn maar één keer in Sydney en dit is toch wel het Opera House! Uiteraard hebben we ook heerlijk toeristenfoto's genomen van ons voor het gebouw en heb ik de bekende trappen van iets dichterbij gezien dan me lief was, want bij een uitbundige sprong heb ik geheel onvrijwillig een snoekduik van de onderste treden genomen. Ben er gelukkig maar met wat schaafwonden, een blauwe knie en een ietwat gedeukt ego vanaf gekomen. Daarna hebben we van een heerlijke al fresco lunch in de Royal Botanic Gardens genoten inclusief een superlekkere golden brownie van een luxe chocoladezaakje aan het water. Tijdens het eten bedachten we ons dat we niet echt Opera House-waardig gekleed waren, dus besloten we de winkels op George Street in te duiken. Met succes! Na een mini-makeover bij Myer (Bijenkorf van Australië) waren we er helemaal klaar voor en hebben we van een prachtige voorstelling genoten. Om de avond goed af te sluiten hebben we nog een drankje gedaan bij de Opera Bar. De bar zit schuin onder het gebouw aan het water en geeft een prachtig uitzicht op de haven, de brug en het theater die 's avonds heel mooi belicht worden.

Zaterdag was het vroeg uit de veren, want om 8 uur werden we in de stad verwacht voor onze tour door de Blue Mountains. Dit is een nationaal park waar stukken regenwoud zijn waarvan gezegd wordt dat er nog nooit mensen geweest zijn. Prachtig! En het woud laat de bergen vanuit de verte inderdaad blauw lijken. Eerste stop waren niet de bergen, maar een park waar we kangoeroes en koala's konden aaien en heel wat typische Australische dieren hebben gezien, zoals dingo's en emoes. Grappig was wel dat er een boerderijtje was met kippen, schapen en geiten, waar een paar Aziaten helemaal los ging met foto's maken. Voor ons de normaalste zaak van de wereld, voor hun leek het nog geweldiger te zijn dan de loshupsende kangoeroes. Grappig, zo'n wereld van verschil. Na het dierenpark zijn Sara en ik in slaap gestort in de bus, want we hadden maar een paar uurtjes slaap achter de rug, en toen we onze ogen weer opendeden was het niets dan bergen en groen, zo ver als het oog reikt. Lunch werd genuttigd in een schattig bergdorpje, Leura, waarna we door Katoomba richting uitzichtpunt gereden zijn. Het juiste woord is hier: wauw... Na van dit prachtige uitzicht genoten te hebben, hebben we Scenic World bezocht, waar we met een treintje dat bijna 90 graden gaat een vallei ingereden zijn en een iconisch beeld van de Blue Mountains gezien hebben, de Three Sisters. In de vallei zijn verschillende wandelingen door een eeuwenoud woud te doen, waarbij we via loopbruggen (ik lijk veel tijd te spenderen op loopbruggen) richting een kabelbaan geleid werden, die ons weer omhoog takelde. De laatste stop die dag was het Sydney Olympic Park, waar de Spelen van 2000 plaatsgevonden hebben. Heel gaaf om daar even rond te lopen! Het is nog steeds in gebruik, want er vinden veel evenementen plaats en een aantal sportfaciliteiten zijn opengesteld voor het publiek. Met een bootje (een Rivercat deze keer) werden we teruggebracht naar Sydney Harbour. Het plan was om die avond naar het aquarium te gaan en daarna te gaan stappen, maar onderweg naar huis om te eten en ons om te kleden kwamen we erachter dat niet alleen ik, maar ook Sara die dag haar telefoon was kwijtgeraakt. Een klein probleempje... Mijn telefoon konden we gelukkig ophalen bij de taxichauffeur die ons die ochtend naar de pick-up plaats voor de tour gebracht had (we hadden de bus gemist, geen grappig commentaar over ik en te laat komen a.u.b.), maar Sara's mobiel hebben we dat weekend niet meer teruggezien. Uiteindelijk besloten we om die avond maar niet meer de stad in te gaan en zijn we wat eerder dan gepland ons bedje ingedoken, want we waren allebei op van alle belevenissen en het gewandel van de voorbije twee dagen.

Zondag was het op tijd weer op om, jawel, een bezoek te gaan brengen aan het aquarium. De oplettende lezer raadt het misschien al: in de trein veranderden we van gedachten. De trein gaat normaal gesproken over de Harbour Bridge naar het stadscentrum en wij besloten om vlak voor de brug uitgestapt en er zelf overheen te wandelen. Opnieuw een schitterend uitzicht over de haven, het water en het Opera House bewonderd, om aan de voet van de brug in een schattig wijkje genaamd The Rocks terecht te komen. Hier stuitten we op een ontzettend leuke markt, waar we uitgebreid rondgesnuffeld hebben en hier en daar een souvenirtje hebben opgepikt. Het plan voor de lunch was een bezoek aan het eetcafé van een bekende Australisch kok, Bill Granger, dat in de wijk Surry Hills ligt. Deze wijk had weer een heel ander gezicht dan het stadscentrum en de buurt waar wij logeerden en zat vol met schattige cafeetjes en vintage winkeltjes. Het eten was superlekker. Ik had hotcakes (kleine pannenkoekjes) en Sara corn fritters (gebakken maïskoeken), wat een favoriete keus bleek te zijn, want om ons heen zat iedereen hetzelfde op te smullen. Na dit heerlijke hapje was het tijd voor Bondi Beach! Een kort trein- en busritje verder stonden we met onze tenen in het zand naar de golven te staren. Bondi doet haar roem zeker eer aan, want het strand was breed, de golven waren enorm en ook al was het koud, het water lag vol met surfers (de één wat geoefender dan de ander).Het ligt in een ronde baai omringd met rotsen, waar huizen op gebouwd zijn. Met een ijsje in de hand zijn we over wat rotsen geklauterd en hebben we over de zee naar de horizon gestaard. Voor de zoveelste keer sinds ik hier ben heb ik heel hard mijn best gedaan om zoveel mogelijk in me op te nemen, want alles lijkt zo ontzettend snel voorbij te gaan. Ik denk dat ik pas goed en wel besef waar ik ben geweest en wat ik allemaal heb gedaan als ik weer thuis ben in mijn vertrouwde Nederland. Alles wat ik hier doe lijkt zo normaal! Maar goed, hierna was het weer richting de haven, want deze keer ging het er echt van komen: het aquarium! Gelukkig was het tot 22 uur open, want anders hadden we het nooit gered, hihi... Na een smakelijk avondmaal in de vorm van een grote schaal garnalen (geheel in thema van de avond) hebben we de vissen van dichtbij bekeken. Hoogtepunt voor mij waren de langnekschildpadjes (lief!), een zeedier dat hier een dugong genoemd wordt (schattig!) en uiteraard alle Nemo's en Dory's (die een opvallend kinderlijke blijheid veroorzaakten bij iedereen die er langs liep). Vervolgens was het alweer tijd om onze koffers te pakken en zijn we om 4.30 uur half slapend weer in een taxi gerold om naar het vliegveld gereden te worden. Dag Sydney!

Nu lijkt het misschien of ik alleen maar aan het rondreizen ben, maar er wordt ook wel degelijk gestudeerd, hoor! Zo moet ik deze week weer een essay inleveren en volgende week een opdracht plus twee tussentijdse toetsen maken. Tsja, de universiteit lijkt maar geen rekening te willen houden met ons arme internationale studenten die ook nog wat van het land willen zien... Ik wil trouwens ook nog graag even zeggen dat als ik wat langzaam op mailtjes reageer van alle lieve mensen thuis, dit zeker niet met opzet is! Ik heb nog steeds geen internet thuis (hoewel het nu toch echt officieel is besteld en de mevrouw van het internetbedrijf afgelopen maandag beloofd heeft dat het er binnen 5-10 dagen is, dus wie weet volgende week) en internet is voor mij ongeveer een uur heen en een uur terug reizen naar de uni of de bieb in de stad. De meeste tijd die ik achter de computer doorbreng heb ik nodig om opdrachten te maken en dan schiet er nog wel eens een mailtje tussendoor dat ik niet gelijk beantwoord. Excuses dus! Hopelijk komt daar binnenkort verandering in en kan ik jullie heel snel vanuit mijn eigen kamertje op de hoogte houden van mijn wel en wee :)

Heel veel liefs vanuit een winters Melbourne!

Esther